7. Noc na cmentarzu (2 )

 Następnego dnia....

Było zimno, szaro i ponuro. Wiatr połączony z deszczem smagał nasze policzki. Zmęczeni po prawie nieprzespanej nocy zmarznięci w częściowo przemoczonych ubraniach szliśmy dźwigając na plecach nasz dobytek w stronę najbliższej drogi. Decyzja została podjęta. Mieliśmy już dosyć Szwecji. Pokonała nas pogoda i słabe efekty autostopowe. Stanęliśmy tak jak to pisałem w liście do drogiej Ilony po drugiej strony drogi zmieniając radykalnie kierunek naszej jazdy. Postanowiliśmy ponownie dotrzeć do mojej ciotki. Stanęliśmy pod najbliższym mostem, trząsłem się cały z zimna. Przejeżdżające samochody potęgowały uderzenia wiatru z wodą w nasze policzki. Posypały się przekleństwa. Przeklinaliśmy kraj w którym się znajdowaliśmy pogodę a przede wszystkim ludzi którzy nie chieli się zatrzymywać swoimi samochodami. Przez długi czas nikt nie chciał się zatrzymać w końcu zostaliśmy prze kogoś wybawieni. Nie ujechaliśmy jednak daleko. Wysiedliśmy przy jakimś warsztacie samochodowym. Chroniąc się przed wiatrem skorzystaliśmy z uchylonych drzwi hangaru gdzie prawie na progu nie zauważeni przez nikogo ugotowaliśmy sobie zupkę. Następny stop to dwie Szwedki które zabrały nas do Eurostopu w pobliżu Halmstad do naszego pierwszego dzikiego noclegu na terenie Szwecji. Tym razem nie musieliśmy długo czekać na następno okazję. Zabrał nas Arab z synem który ku naszej uciesze jechał do Malmö. Po dotarciu na miejsce miał on jednak kłopoty ze znalezieniem miejsce do którego miał dotrzeć. Dopiero po przekazaniu nam mapy według naszych wskazówek dotarliśmy do celu. Niestety byliśmy znacznie oddaleni od domu cioci. \arab obiecał że zostaniemy odwiezieni na miejsce. Po denerwującym okresie oczekiwania w samochodzie zamiast niego przyszło jakiś dwóch jego kolegów którzy mieli za zadanie odwieźć nas. Nie byli chyba tym zachwyceni cały czas dając do zrozumienia, że nie jest to taksówką. W końcu wysadzili nas w pobliżu domu ciotki i odjechali szczęśliwi, że się nas pozbyli.